روز عرفه

«عرفه»، روز معرفت است، روز جاودانگی و ابدیت، روز عشق و فرزانگی.

روزی که غبار عصیان و افسار گسیختگی، از قلب‏ها زدوده می‏شود؛ روزی که هنگامه‏ی حضور و شوق «توبه» است. «عرفه»، روزی است که ملائک در عرفات، سبد سبد گلواژه های رحمت الهی و طَبق طَبق شیرینی اجابت در دست، می‏رسند.

«عرفه»، روزعشق است و مهربانی؛ روز بهار فرصت‏ها و هنگامه رویش گلستان «رحمت» است.

«عرفه» نگین انگشتری ذی‏حجه است، نغمه ‏ی زیبای شکفتن در باغ صفا و مروه، شعر مشعر دل،

صفای «صفا دلان»، مروّت «مروه پویان» و زمزمه‏ ی «زمزم نوشان» است.

«عرفه»، روز اشک است و ناله. «عرفات»، سرزمین اشک‏ها، سرزمین عشق، سرزمین میعاد،

سرزمین نور و سرور، سرزمین تقوا و توبه و سرزمین درد و درمان است. از گوشه گوشه‏ ی این دشت،

ندای «لَبَّیْکَ، اَللَّهُمَّ لَبَّیْک، لَبَّیْکَ لا شَرِیکَ لَکَ لَبَّیْکَ ...» به عرش برین می‏رسد.

/ 0 نظر / 6 بازدید